«آزادی در ایران نه مطلق که نزدیک به مطلق است.»
هنوز یک هفته از ادای این جملهی رویایی از سوی بالاترین مقام اجرایی کشور نگذشته است.
آزادی در ایران فوران میکند.
باورتان می شود که یک برنامهی « ورزشی » تلویزیونی با مشی انتقادی در یکی از آزادترین کشورهای دنیا و شاید آزادترین کشور، تحمل نشود؟
عادل فردوسی پور با چهرهای گرفته برنامهی امشب ۹۰ را آغاز کرد و با چهرهای گرفته تر آن را به پایان برد.
دولت نهمیها مهرورزی را به اوج رساندهاند.
بالاخره هر چه نباشد امکانات همه جوره در اختیارشان است و همه گوش به فرمان؛ پس برای مقابله با نود دوستانی! که هفتهی قبل به دلیل اعتراض به برخورد فدراسیون نشینها و اهالی سازمان تربیت بدنی حدود یک میلیون چهارصد هزار نفر در مسابقهی SMS ۹۰ شرکت کردند، دستور قطع سرویس SMS برنامه را دادند.
برنامهای که ۱۰ سالی است هر هفته روی آنتن میرود و میلیونها علاقهمند دارد.
چرا؟ چون به برنامهریزیهای بینظیر آقایان در ۹۰ ایراد گرفته شده و اشتباهات فاحش در بخش های مختلف فوتبال به رخشان کشیده شده. آنهم فقط کمی و نه همهی شاهکارهایشان.
باید به علیآبادی گفت : ماشالله به این همه تدبیر، آفرین به این همه راهکار .
دوستان عزیز کمی به مغزتان فشار بیاورید، دیگر قشری، نهادی، NGO، دانشجویی، فعال سیاسی، مطبوعاتی و... مانده که دستان نوازشگر دولت خدمتگذار را بر سر خود احساس نکرده باشد؟
قدرتنمایی مهرورزانهی دولت تا صدا و سیما و یک برنامهی ورزشی هم امتداد یافت.
لطفا تا اطلاع ثانوی در هر کجای این سرزمین عزیز و آزاد و آباد که هستید کمی خفه خون بگیرید!
وای، اگر این ۵ ماه باقی مانده دوباره تمدید شود.
یکی از همکاران میگوید « هر چه بخواهند انجام میدهند و ما هم کاری جز غر زدن نداریم.»
البته نه با این کلمات، کلماتی که مغادیر متنابهی در خود فضولات انسانی و حیوانی دارد و ادبیاتی که چارواداریاش میخوانند!
